Καταφέραμε σε ένα κοινό κείμενο να ενώσουμε 3.500 συμπολίτες μας με τις υπογραφές τους.
Καταφέραμε να φέρουμε την πολιτική στο προσκήνιο και να ασχοληθούν δεκάδες άνθρωποι.
Καταφέραμε να αναγκάσουμε το Δημοτικό Συμβούλιο να συζητήσει έστω και ελάχιστα για την στρατηγική της πόλης, την οντότητά της κι έτσι να αναβαθμισθούν οι συνεδριάσεις του πολιτικά και κοινωνικά παρά το γεγονός ότι καταγράφηκε η τουλάχιστον ανεπάρκεια πολλών.
Συγκεντρώσαμε δεκάδες υπογραφές επώνυμων ανθρώπων της Τέχνης υπέρ της αυτονομίας της πόλης μας.
Εκδόθηκαν έντυπα με τεκμηριωμένες θέσεις και αισθητική που όμοιά τους δεν έχει ξαναδεί η πόλη.
Έγιναν παρεμβάσεις στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου, στην τοπική εθνική επέτειο του Κάστρου.
Όλα αυτά ήταν σαν γιορτή. Μια γιορτή της πόλης.
Μέσα σε όλα αυτά και η οικονομική στήριξη αυτής της εκστρατείας από τον κόσμο.
Δεν καταφέραμε να ωθήσουμε τους αιρετούς στο να διαχειρισθούν όπως θα ήθελαν οι Υμηττιώτες την κατάσταση. Ο Δήμαρχος μάλιστα παρά τα όσα συνέβησαν επίμονα διαχειρίσθηκε την κατάσταση με υπεκφυγές και στο να δηλώνει τις «προτιμήσεις» του.
Ένα Δημοτικό Συμβούλιο που - αν εξαιρέσουμε τα μέλη της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας (στο Δημοτικό Συμβούλιο) και δύο Δημοτικούς Συμβούλους - δεν θέλησε να εκπροσωπήσει την πόλη. Η Απόφασή του για πρόταση της αυτονομίας της πόλης δεν υπήρξε παρά μόνο ως Απόφαση.
«Κατηγορηθήκαμε» για τοπικισμό και αντίθεση με τους κατοίκους των γύρω Δήμων. Είναι αλήθεια ότι πολλοί γεννηθήκαμε ή επιλέξαμε να ζούμε στον Υμηττό και δεν θα διαλέγαμε να ζήσουμε κάπου γύρω. Οι πολυκατοικίες και γενικά η κυριαρχία του τσιμέντου δεν μας έλκει. Κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στην επιλογή όταν μπορεί να την κάνει. Βέβαια αυτές οι «κατηγορίες» προήλθαν από πολιτικά πρόσωπα που επιθυμούν να κάνουν σχέσεις προεκλογικές με τους γύρω Δήμους.
Είναι αυτονόητο ότι με τους ανθρώπους των γύρω Δήμων που αγωνίζονται να κάνουν την γειτονιά τους, την πόλη τους, καλύτερη είμαστε στην ίδια όχθη και μάλιστα μπορούμε να είμαστε συναγωνιστές.
Είναι γεγονός ότι κατηγορηθήκαμε ότι δεν συνδέσαμε την αντίθεση στην συνένωση με την αντίθεση στο «Καλλικράτη». Όταν προσπαθείς για την πόλη σου θεωρείς ότι προέχει να συνενώσεις περισσότερους ανθρώπους. Η αντίθεση η όχι στον «Καλλικράτη» είναι περισσότερο δουλειά ενός κοινωνικού κινήματος ή φορέων κεντρικής πολιτικής. Δηλαδή των κομμάτων. Πάντως τα επιχειρήματά μας και η τεκμηρίωσή μας αμφισβητούσε βασικές πτυχές του «Καλλικράτη». Φυσικά όχι όλες γιατί υπάρχουν πολύ σημαντικές πτυχές που όμως η ανάδειξή τους δεν συγκέντρωνε την ομοφωνία.
Ένα Σχέδιο όπως ο «Καλλικράτης» που ήρθε και πέρασε ουσιαστικά χωρίς συζήτηση, χωρίς διαβούλευση (μόνο 1350 πολίτες συμμετείχαν στην ηλεκτρονική διαβούλευση πανελλαδικά). Για 4 μήνες ήταν επιλεκτικά εκτός ενδιαφέροντος των ΜΜΕ. Δεν έγινε καμμιά συζήτηση στην κοινωνία, δεν έγινε καν αντιληπτό το τι έρχεται παρά μόνο η προπαγάνδα για την εξοικονόμηση πόρων (!!!), το ότι η διαφθορά στους Δήμους είναι μεγάλη (εν μέσω συστήματος που χρεοκόπησε την χώρα) και άλλα πολλά. Μια τέτοια κατάσταση δεν επιτρέπει πολλά. Γνωρίζαμε τις πιθανότητες, ξέραμε πολύ καλά τους «Δούρειους Ίππους», δεν δώσαμε μάχη για την μάχη, αλλά για να αυξήσουμε τις πιθανότητες. Γιατί χωρίς προσπάθεια και αγώνα τίποτα δεν κερδίζεται. Γιατί η υποταγή σε κάνει από Πολίτη υπήκοο. Η ιστορία γράφεται με κίνηση, δράση, αμφισβήτηση, ανυπακοή και δημιουργική έφοδο.
Στον Υμηττό των εννιά συνδυασμών των προηγούμενων δημοτικών εκλογών βρεθήκαμε σε μια οριζόντια συνεννόηση συμπολίτες από πέντε τουλάχιστον συνδυασμούς. Αυτό είναι ένα ποιοτικό βήμα που έχει την αξία του.
Σε κάθε περίπτωση εμείς θεωρούμε ότι τιμήσαμε την πόλη μας, την ιστορία της, τους αγώνες της, και τους συμπολίτες μας. Τιμήσαμε την εντολή 3.500 συμπολιτών μας. Συμβάλαμε στην ενίσχυση της αυτογνωσίας και της αξιοπρέπειας της πόλης μας. Την παρακαταθήκη της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας πρέπει να την διατηρήσουμε και όχι μόνο στην μνήμη μας. Είναι μια εμπειρία πολύ σημαντική που μπορεί στο μέλλον να γεννήσει κι άλλες ελπίδες. Είναι μέρος της ζωντανής ιστορίας της πόλης μας.
Νομίζω όμως ότι αυτό που σήμερα προέχει είναι η κοινωνία που ματώνει από τα μέτρα, να μπορέσει να ανακόψει ότι αρνητικό φέρνει κι ο «Καλλικράτης».
Ο Υμηττός των Γειτονιών και του Πολιτισμού πρέπει να ενσωματώσει την ιστορία, το παρόν και τον αγώνα του και να διατηρήσει τις ιδιαιτερότητές του ενταγμένος σε μια νέα στρατηγική.
Η υπεράσπιση της γειτονιάς και η ανάδειξή της σε κύτταρο συμμετοχής και δημοκρατίας.
Τα τυχόν σχέδια για την επέλαση των Συμπράξεων Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα πρέπει να ανακοπούν.
Οι ιδιωτικοποιήσεις παρεχομένων υπηρεσιών να μην γίνουν.
Να προωθηθεί ο έλεγχος των Δημοτών και το δικαίωμά τους στην λήψη των αποφάσεων.
Σε ότι μας αφορά στο νέο Δήμο, πρέπει να συναντηθούν στον κοινό αγώνα οι πολίτες που θέλουν μια καλύτερη ποιότητα ζωής.
Η διεκδίκηση της έκτασης της ΠΥΡ.ΚΑΛ. ώστε να γίνει πάρκο υψηλού πρασίνου αποτελεί βασικό συστατικό στοιχείο ενός κοινού αγώνα ώστε να μην περάσουν τα συμφέροντα που επιβουλεύονται το μέλλον μας. Πρέπει να κάνουμε κοινό αγώνα για την αναβάθμιση της ποιότητας της ζωής όλων. Ένας αγώνας που πρέπει να είναι συνδεδεμένος με τον αγώνα που συγκρούεται με την πιο ταξική πολιτική που γνώρισε ο τόπος. Να συγκροτήσουμε ένα κίνημα που πρέπει να είναι πλάϊ στα στρώματα που σήμερα πλήττονται από την κρίση του συστήματος. Αυτό σημαίνει ένα αυτοδιοικητικό κίνημα των πολιτών που δεν θα έρθει να διαχειρισθεί μια εκλογική μάχη κι έναν Δήμο, να μοιράσει ρόλους και αμοιβώμενες θέσεις, να κάνει νομή και διαχείριση της εξουσίας αλλά να αμφισβητήσει, να αντισταθεί, να προτείνει και να δημιουργήσει. Να δώσει στους πολίτες την πρόταση και την ευκαιρία για την άλλη επιλογή.
Γιάννης Κάλτσας
Πρόεδρος Φ.Ο.Υ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου